เรือนรัก : กัลปพฤกษ์

นิยายสั้นย้อนยุค ฉากสมัยโบราณ อิงประวัติศาสตร์ (Historical/ History)

อย่างไรก็ตามเมื่อฉันคิดดูแล้วว่าไม่มีที่สำหรับฉัน ฉันจึงตัดสินใจอยู่ที่เรือนหลังนี้ตามคำขอร้องของคุณหญิง แต่พ่อเจ้าประคุณให้ฉันพักที่เรือนทาสซึ่งเป็นกระท่อมเดี่ยวติดกับกระท่อมทาสหญิงรวม คุณหญิงท่านท้วงในตอนแรก

“บ้านเรามีคนแก่และชายหนุ่มซึ่งยังมิได้ออกเรือนหากมีหญิงสาวมาอยู่ชายคาเดียวกันจะเป็นที่ครหาได้ขอรับ” เขาเอ่ยเพียงเท่านี้ก็เดินจากไป

ด้วยความมีเหตุผลของขุนอิศเรศวรเดชเดโชคนนี้ฉันจึงได้มาอยู่บ้านโทรมๆ บรรยากาศที่แปลกใหม่ทำให้ฉันตื่นเต้นและอยากจะรู้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของทาสนั้นเป็นอย่างไร

ฉันคิดการณ์ไว้อย่างเป็นขั้นเป็นตอนว่าอย่างไรเสียคนเรามีความรู้ก็คงจะหาเงินไถ่ตัวได้ไม่ยากนักหากจำเป็นจริงๆ ก็ยังมีสร้อยคอของแม่อยู่ คุณหญิงกับแม่เป็นเพื่อนกันคงจะขอคืนในภายหลังได้ไม่ยากนัก

เรื่องของบ้านนี้ฉันได้รู้จากทาสที่ชื่อปิ่นว่าคุณหญิงท่านยังมีลูกชายคนเล็กอีกคนชื่อ “นพ” ไม่ได้รับราชการเหมือนคนพี่แต่เป็นพ่อค้า แต่งงานแล้ว มีเรือนแยกซึ่งอยู่ในรั้วเดียวกัน
.
.
.

วันแรกที่มาอยู่เรือนแห่งนี้เป็นอะไรที่ลำบากน่าดู ที่นอน หมอน มุ้งไม่มี บ้านก็มีแต่หยากไย่ กว่าจะทำความสะอาดเสร็จก็มืดค่ำเสียแล้ว คิดไว้ว่าพรุ่งนี้จะหาผ้าดีๆ สักผืนมาเย็บที่นอนและหมอน

ฉันออกมาเดินเล่นไปเรื่อยๆ แต่เหมือนกับว่าบ้านหลังนี้จะไม่มีจุดที่สิ้นสุดมันช่างกว้างเหลือเกิน ลมหนาว ทำให้ฉันรู้สึกวังเวง เศร้าอย่างประหลาด น้ำตาเริ่มคลอ คิดสมเพชตัวเอง ชีวิตนี้จะไม่เหลือใครไว้ให้ยึดเหนี่ยวจิตใจเลยหรือ..มีแม่ก็จากไป ที่พักอาศัยก็มลายไปสิ้นด้วยการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลา

“ใครกัน! ดึกดื่นแล้ว มาเดินกระไรอยู่ที่นี่” เสียงเข้มทำให้ฉันสะดุ้งตกใจ ฉันหันกลับไปมองต้นเสียงด้วยแววตาบ่งบอกว่าเขาเสียมารยาท