ศาลเจ้าริมทาง : AMKG

นิยายสั้นสยองขวัญ (Horror/ Chiller)

ฉันตกใจและกลัวอย่างสุดขีด ในใจนึกเพียงคำว่าขอโทษและพูดออกไปซ้ำๆ

“หนูขอโทษค่ะ หนูขอโทษ หนูขอโทษ” ฉันได้แต่พูดวนอยู่แบบนั้นทั้งน้ำตา จนหลุดออกมาได้

พอฉันลุกขึ้นมาได้ก็เห็นว่าทั้งแม่และคุณยายต่างก็ตกใจจนร้องไห้เช่นกัน เมื่อเราขอขมากันเสร็จก็พากันขับรถออกมาจากตรงนั้นทันที เมื่อมาถึงตรงที่มีบ้านคน แม่จึงจอดรถเพราะคุณยายอยากสอบถามให้มั่นใจว่าเราไปขอขมากันถูกที่

“ขอโทษนะคะ ต้นไม้ที่กลางซอยนั้นใช่ที่มีศาลอยู่ใช่ไหมคะ พอดีพาลูกมาไหว้ขอขมาแล้วไม่เห็นศาลค่ะ”

แม่เปิดกระจกถามกลุ่มชาวบ้านที่ยืนอยู่ตรงแถวนั้น

“อ้อ ต้นไม้ที่มีผ้าสีผูกนั่นแหละ เคยมีศาลอยู่น่ะ เพราะแต่ก่อนตรงนั้นเกิดอุบัติเหตุบ่อยๆ เลยไปทำศาลไหว้กันไว้ตรงนั้น แต่พอมีศาลตั้งอยู่ก็ยังมีอุบัติเหตุอยู่หนักกว่าเดิมอีก ทางเทศบาลเลยนิมนต์พระมาทำพิธีเอาศาลไปไว้ที่วัดนานแล้วล่ะ ตั้งเกือบสิบปีได้แล้วล่ะ” ชาวบ้านแถวนั้นเล่า

“ห๊ะ เกือบสิบปี” คุณแม่และคุณยายต่างตกใจที่ได้ยินแบบนั้น

ส่วนตัวฉันเองก็ยิ่งตกใจ และกลัวหนักเข้าไปใหญ่ หากศาลโดนรื้อถอนไปเกือบสิบปีแล้ว แล้วที่ฉันเห็นเมื่อไม่กี่วันนี้ล่ะ คืออะไรกัน??

ตั้งแต่วันนั้นอาการเหม่อลอยของฉันก็หายไป ไม่เชื่องช้าหรือนั่งซึมอีก และดีขึ้นตามลำดับ

ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็จำเรื่องนี้เป็นบทเรียนครั้งใหญ่ของฉัน ฉันเลิกที่จะทักท้วงอะไรให้ไม่ดีหรือพูดอะไรโดยไม่คิดอีกเลย และเชื่ออย่างสนิทใจเลยทีเดียว ว่าไม่เชื่ออย่าลบหลู่…